Van Moergestel naar Het Schimmenrijk

Man, wat is er veel gebeurd. En ik heb de webstek bepaald niet goed bijgehouden. Beloof beterschap in de toekomst. Nog geen twee weken terug speelden we de laatste “Weerman”. Eindhoven. De voorstelling werd steeds complexer en intenser. Tot het laatste concert hebben we zijpaden verkend. Toeval gevangen. Onzin geschrapt.Oplossingen gevonden. Geluid ontdekt. Verbindingen gemaakt. Nieuwe liedjes geprobeerd. Ze langer gemaakt. En toen nog langer. Waarom groepen of artiesten een regisseur in de hand nemen. Het is me een raadsel.

De Band: Een delicate speeldoos met 300pk onder de motorkap en ook nog eens een mobiel laboratorium. Laat maar komen die toekomst.

Terug naar 2 april. Gent. Nee, eerst even terug naar C.C. Den Boogaard in Moergestel,dezelfde dag. De lentezon was zich al dagenlang als een gek aan het uitsloven en op het dorpsplein wuifde het terras ons van verre toe. Je kunt niet sterker zijn dan de natuur. Arjan Witte, schrijver, dichter, muzikant en vooral al dertig jaar dierbare vriend (en leraar) was van de partij. In de avond speelden we voor een niet heel groot maar zeer tof publiek. Na hartelijk afscheid te hebben genomen van de mensen daar (en ook van Saartje, die niet mee kon vanwege haar eigen voorstelling, WallaKristalla ) is het circus richting Gent vertrokken.

Daar was de Nacht van de Poëzie in volle gang. Er was bedacht dat we om 4:00 de nacht zouden afsluiten met een hommage aan de Late Great Simon Vinkenoog aan wie de nacht was opgedragen. In De Vooruit, het monumentale gebouw waar een schimmenrijk van dansende, dronken, twetterende, twitterende, zoekende en vluchtende geesten was ontstaan, was de organisatie een beetje chaotisch maar, zoals altijd in België, sympathiek en meewerkend. Zonder Juul hadden we de spullen nooit door het dampende labyrint backstage gekregen. Juul is Koning.

Dichters gezien. Goede en minder goede. Weer begrepen dat een bedachte, ingestudeerde performance, hoe goed ook uitgevoerd, nooit boven een bepaald niveau van zeggingskracht kan komen. Simon studeerde nooit iets in. Het zou hem slechts beperken. Afijn, om 5:00 uur konden we het podium op. Arjan deed André Breton. Uit zijn hoofd natuurlijk. Niets staat De Daad in het echte ongeregisseerde Hier&Nu zo in de weg als ogen die telkens worden teruggefloten door het papier. (Gaat ook op voor musici die maar niet van het blad kunnen opstijgen) Marcel bleek geen snaredrum te hebben. De techniek was nog niet klaar maar ik was al uit de startblokken en was niet van plan ooit nog te stoppen. Opeens een bloedende vinger. Rode snaren. Dat soort dingen. Fijn gespeeld. Toen we Edith R. naar huis brachten was de nieuwe dag allang weer begonnen.

Gepost door spinvis