May 2011 Archief

Unplugged


Zo begon ik mezelf te dwingen om niet vaker dan 1 maal per dag de mail te lezen. Ook met twitteren, dat ik een paar maanden deed, ben ik gestopt. Niet alleen om het een beetje gênant is om heel de tijd over jezelf te praten en de wereld van volgers, gevolgden en marketing-tools me vreemd aandoet, maar vooral omdat het me afleid en zelfs afsnijd van zaken die concentratie en zorgvuldigheid vereisen. Een boek lezen, een goede brief schrijven, en mijn werk, mijn muziek natuurlijk. Een interview in de krant met Nicholas Carr was verhelderend. Ik ben het op punten niet met hem eens, maar het sluit zeer goed aan bij wat ik aan mezelf had gemerkt.

Ik zonder me af, maar sluit me niet af. Integendeel, ik probeer me juist zo goed en zo zuiver mogelijk uit te drukken. Via liedjes.

Gefluisterd Bericht

De verhalen gaan dat er heel binnenkort op een geheime datum (woensdagavond 25 mei 1900u) video-opnames van een hoop nieuwe spinvis-liedjes gaan plaatsvinden.Live.De locatie is hartstikke topsecret (Tivoli De Helling ) Zou je wel bij willen zijn ? forget it… onbetaalbaar (gratis) Bovendien, hoe kom je aan zo’n gouden reservering ? Bij wie moet je zijn ? Willy Wonka ? Strauss-Kahn ?

(reserveren : hanskok@xs4all.nl / 06-248 223 43)

UPDATE: o, schijnt al vol te zijn en dat bellen geen zin meer heeft.

Weekend naar Lascaux

Welk schilderij inspireert in zulke mate dat je er een lied over kunt schrijven ? De vraag kwam van het VRT-Radio1 programma Moshi. Het lied zou onderdeel zijn van de serie Kleur in E-mineur Ik koos voor de muurschildering in de grotten van Lascaux. De ongeëvenaarde, machtigste sprong ooit gemaakt in de schilderkunst, en tevens een van de Grote Geheimen in de geschiedenis van de scheppende mens. Ongesigneerd en in tijdsluiers gehuld. Hoe dit in tekst te vangen? Hoe meer je er over leest hoe meer het besef groeit dat we niets weten over de mensen die dit hebben gemaakt. Alleen dat de inspiratie en verbeeldingskracht daar in die grot, 17000 jaar geleden, ongekend moet zijn geweest.

Wie? Waarom? Hoe? De mensfiguur met vogelsnavel. Een religieus visioen? Een bericht voor volgende generaties? Het bleek een onmogelijke opgave om in een lied van drie minuten iets van betekenis te zeggen over het werk zelf. Daarom geprobeerd de onbereikbaarheid ervan te bezingen. Het lied heet “Weekend Naar Lascaux “ .Vrijdag de 13e mei namen we het op In de legendarische Toots-studio onder de zendmast van de VRT in Brussel. De zorgvuldige en geduldige opnameleiding van Raf De Clercq was indrukwekkend. De uitzending is op 5 juni.

Echt uitgebreid tafelen komt er nooit van als je moet spelen. Maar nu zagen we onze kans schoon. De volgende dag zouden we optreden in Antwerpen dus we hadden een hotel in Mechelen. En zo was er opeens een hele avond vrij. Wat kan ik zeggen ? De avond in Mechelen werd nacht en toen ochtend. De volgende middag alle brakke koppen en kapotte stembanden geïnventariseerd en doorgereden naar Antwerpen, Zon & Oesters. Daar speelden we ’s avonds op een groot plein aan de kade in verband met de feestelijke opening van Het MAS Het was alweer een tijdje geleden dat we op een festival stonden. Het vraagt een andere, uitbundiger uitvoering. Maar zo voelde ik me ook. Was erg tof om weer te doen na zolang precisiewerk in de theaters. Wat heel goed lukte was de mash-up van het prachtige “Twee Meisjes” van Raymond van het Groenewoud met Bagagedrager. De hele Weerman-crew was er. Niels was er voor het geluid en Joost voor alle regeldingen. Alleen Juul was er niet. Niks aan te doen, maar wel echt heel jammer. We krijgen hem nog wel. Ik weet waar hij woont.

Enfin, zo hebben we, op de best denkbare wijze, De Weerman-Tour afgesloten. (voorlopig dan…er staat al een reprise in de agenda…hoera!)

En ach, als De Voorzienigheid eenmaal heeft besloten dat het Grote Dagen gaan worden kun je weinig meer uitrichten als sterveling. Dus daarna was er ook nog vuurwerk op en om het MAS-gebouw. Maar ook in de verte, ver weg op de Schelde.

Verhalend vuurwerk. Ontroerend zelfs. Nooit eerder gezien.

Van Moergestel naar Het Schimmenrijk

Man, wat is er veel gebeurd. En ik heb de webstek bepaald niet goed bijgehouden. Beloof beterschap in de toekomst. Nog geen twee weken terug speelden we de laatste “Weerman”. Eindhoven. De voorstelling werd steeds complexer en intenser. Tot het laatste concert hebben we zijpaden verkend. Toeval gevangen. Onzin geschrapt.Oplossingen gevonden. Geluid ontdekt. Verbindingen gemaakt. Nieuwe liedjes geprobeerd. Ze langer gemaakt. En toen nog langer. Waarom groepen of artiesten een regisseur in de hand nemen. Het is me een raadsel.

De Band: Een delicate speeldoos met 300pk onder de motorkap en ook nog eens een mobiel laboratorium. Laat maar komen die toekomst.

Terug naar 2 april. Gent. Nee, eerst even terug naar C.C. Den Boogaard in Moergestel,dezelfde dag. De lentezon was zich al dagenlang als een gek aan het uitsloven en op het dorpsplein wuifde het terras ons van verre toe. Je kunt niet sterker zijn dan de natuur. Arjan Witte, schrijver, dichter, muzikant en vooral al dertig jaar dierbare vriend (en leraar) was van de partij. In de avond speelden we voor een niet heel groot maar zeer tof publiek. Na hartelijk afscheid te hebben genomen van de mensen daar (en ook van Saartje, die niet mee kon vanwege haar eigen voorstelling, WallaKristalla ) is het circus richting Gent vertrokken.

Daar was de Nacht van de Poëzie in volle gang. Er was bedacht dat we om 4:00 de nacht zouden afsluiten met een hommage aan de Late Great Simon Vinkenoog aan wie de nacht was opgedragen. In De Vooruit, het monumentale gebouw waar een schimmenrijk van dansende, dronken, twetterende, twitterende, zoekende en vluchtende geesten was ontstaan, was de organisatie een beetje chaotisch maar, zoals altijd in België, sympathiek en meewerkend. Zonder Juul hadden we de spullen nooit door het dampende labyrint backstage gekregen. Juul is Koning.

Dichters gezien. Goede en minder goede. Weer begrepen dat een bedachte, ingestudeerde performance, hoe goed ook uitgevoerd, nooit boven een bepaald niveau van zeggingskracht kan komen. Simon studeerde nooit iets in. Het zou hem slechts beperken. Afijn, om 5:00 uur konden we het podium op. Arjan deed André Breton. Uit zijn hoofd natuurlijk. Niets staat De Daad in het echte ongeregisseerde Hier&Nu zo in de weg als ogen die telkens worden teruggefloten door het papier. (Gaat ook op voor musici die maar niet van het blad kunnen opstijgen) Marcel bleek geen snaredrum te hebben. De techniek was nog niet klaar maar ik was al uit de startblokken en was niet van plan ooit nog te stoppen. Opeens een bloedende vinger. Rode snaren. Dat soort dingen. Fijn gespeeld. Toen we Edith R. naar huis brachten was de nieuwe dag allang weer begonnen.

Gepost door spinvis