Dorleac: Brussel,Oostende,Vlieland,Brussel

Echt niet stilgezeten. Do 2 sept vroeg afgereisd naar Brussel voor een aantal interviews inzake Dorleac Geike en ik gaven keurig om de beurt het goede antwoord. In de middag door de immer opgewekt door Brussel crossende Amélie naar de studio van TV1 gebracht om te repeteren met de huisband van De Laatste Show. ’s Avonds zou de single, Tommy and the Whale, worden gespeeld en uitgezonden. Dat ging goed. Het is een semi-live programma. De derde take was de beste.

In Brussel blijven slapen. Redelijk vroeg stond Amélie alweer voor de deur. Hop naar de VRT voor radioshow Moshi. Daarna naar Oostende gereden. ’s Avonds zou daar de première van ADEM plaatsvinden. Ik was vroeg en had nog alle tijd om een strandwandeling te maken. Terug gelopen over de boulevard. Bij de Gaanderijen stond ik opeens voor het mooie etablissement van Vrijstaat O. Daar een pintje gedronken en zitten denken over hoe de dingen gaan. Het was op dat podium dat ik de laatste keer optrad met de grote Simon V.

Doorgewandeld naar het hotel ( Thermae Palace 1930, hoge houten deuren naar de zee) waar ik net op tijd was om alle sterren uit de film op de rode loper te zien. Er werd een trottoir-ster onthuld, er was champagne Ik ontsnapte naar mijn kamer om wat meer dressed for the occasion te zijn. Na het diner over de rode loper naar Kinepolis waar de film in drie zalen werd vertoond. Na afloop werden we drie keer voorgesteld aan het publiek. Drie maal kreeg ik een mooie chocolade ster die ik twee maal moest inleveren, maar de derde keer mocht ik hem houden.

(foto van au carrefour etrange )

Nog een beetje gepraat, broodje kebab gehaald in de stad met Geike en haar vriend Sam. Niet lang geslapen. De volgende ochtend vroeg uitgecheckt. Het is vier uur rijden van Oostende naar Harlingen en we moesten de boot naar Vlieland van 14.15 hebben. Is allemaal goed gegaan. Bij de terminal band en crew gevonden (Luuk,Marcel,Juul,Joost,Martine,Jim)

De organisatie van Into The Great Wide Open had een kleine rustige concertlocatie voor ons bedacht. We gingen ’s middags daar even kijken. Prachtige plek.In het bos. De mensen keken vanaf een heuvel op een klein podium. Een paar honderd mensen. Hingen in hangmatten of lagen op de grond. Precies goed voor wat we van plan waren. Toen we ’s avonds terugkwamen om de instrumenten op te stellen was het gedaan met de rust. Een DJ stond zo’n duizend man te bedienen. Gewoon stilte tussen de acts is iets van vroeger. Soundchecken in een stampende discotheek is niet eenvoudig. Dorleac is geen ge-oliede, doorgewinterde festival act, dus ik begon te vrezen. Voor ons speelde Palmbomen ,die bepaald zeer goed waren. In meerdere opzichten. (nog bedankt voor het vinyl jongens)

Ik had mij voorgesteld (zo zie je maar hoe gevaarlijk dat dus altijd is) Om eerst de stilte van het bos neer te laten dalen en dan een trage, bezwerende Dying in Silence in te starten. In plaat daarvan stonden er duizend hijgende,dampende, roepende mensen voor onze neus. En de de DJ van dienst deed maar van boemboemboem.

Er kwam iemand melden dat de belangstelling te groot was en dat men bij drieduizend bezoekers de hekken moest sluiten. Dat is ook gebeurd. Maar een bos is niet makkelijk af sluiten. Ik hoorde dat we uiteindelijk voor vierduizend mensen hebben gespeeld. Er zaten mensen in de bomen.

Zo verliep, niet geheel volgens plan, maar wel tof, ons eerste Dorleac optreden. En met succes ook nog. Door een falende fx-mic en nog wat meer ,door alle hectiek, technische tegenslag hebben we niet precies kunnen doen wat hadden willen doen, maar de flux vibreerde, de conjunctie trilde en Mars in Weegschaal gaf een driehoek dus dan weet je het wel. De rest van ons verblijf op het eiland was ronduit paradijselijk. Inclusief de beste interview-vraag ever: Volgend jaar wordt u vijftig. Hoe gaat u dat doen ?

Ik stel voor om er volgend jaar allemaal heen te gaan.

De woensdag daarop, 8 september, deden we nog een optreden. In Brussel. De dag daarvoor werd bekend gemaakt dat De film (ADEM) de Grand Prix van het Montreal World Film Festival had gewonnen. De aanwezigen, cast, crew en vrienden waren dan ook in opperbeste stemming. We hebben erg mooi gespeeld die avond. Na afloop, in de kleedkamer, wisten we allemaal dat Dorleac, als we nog 10 of 20 keer zouden spelen , echt heel goed en bijzonder zou kunnen worden. Zover gaat het niet komen. Geike heeft haar eigen plan, haar eigen muziek. En aan de nieuwe Spinvis-plaat moet ook nog flink worden getrokken. 15 Oktober zal Dorleac nog een maal spelen en dan gaat ze weer slapen. In 2016 wordt ze weer wakker en staat ze op uit haar glazen kist. We gaan zo om de vijf jaar een plaat maken. Dat idee bevalt me zeer.

Na thuiskomen vrouw gekust en met oudste zoon Tibor meteen een video voor Kill You gemaakt, een liedje dat, inderdaad, over Dorleac zelf lijkt te gaan.

Gepost door spinvis